Ποια είναι η διαφορά της μεμβράνης RO μεταξύ της τυπικής ανάκτησης δοκιμών, της πραγματικής ανάκτησης και της ανάκτησης συστήματος;

1. Τυπική Ανάκτηση Δοκιμών

Η τυπική ανάκτηση των συστατικών μεμβράνης είναι ο ρυθμός ανάκτησης που υιοθετείται από τους κατασκευαστές συστατικών μεμβράνης υπό τυπικές συνθήκες δοκιμών. Ο τυπικός ρυθμός ανάκτησης για τα συστατικά μεμβράνης υφάλμυρου νερού είναι 15%, ενώ για τα συστατικά μεμβράνης θαλασσινού νερού είναι 10%.

2. Πραγματική Ανάκτηση

Ο πραγματικός ρυθμός ανάκτησης των στοιχείων μεμβράνης αναφέρεται στον ρυθμό ανάκτησης των στοιχείων μεμβράνης κατά την πραγματική χρήση. Προκειμένου να μειωθεί ο ρυθμός ρύπανσης των στοιχείων μεμβράνης και να διασφαλιστεί η διάρκεια ζωής τους, οι κατασκευαστές στοιχείων μεμβράνης έχουν θεσπίσει σαφείς κανονισμούς σχετικά με τον πραγματικό ρυθμό ανάκτησης των στοιχείων μίας μεμβράνης, απαιτώντας ο πραγματικός ρυθμός ανάκτησης κάθε στοιχείου μεμβράνης μήκους 1 μέτρου να μην υπερβαίνει το 18%. Ωστόσο, όταν το στοιχείο μεμβράνης χρησιμοποιείται για την επεξεργασία νερού στο σύστημα αντίστροφης όσμωσης δεύτερου σταδίου, ο πραγματικός ρυθμός ανάκτησης δεν περιορίζεται από αυτό και επιτρέπεται να υπερβαίνει το 18%.

3. Αποκατάσταση συστήματος

Ο ρυθμός ανάκτησης συστήματος αναφέρεται στον συνολικό ρυθμό ανάκτησης της συσκευής αντίστροφης όσμωσης κατά την πραγματική χρήση. Ο ρυθμός ανάκτησης συστήματος επηρεάζεται από διάφορους παράγοντες όπως η ποιότητα του νερού τροφοδοσίας, ο αριθμός και η διάταξη των στοιχείων μεμβράνης κ.λπ. Οι μικρές συσκευές αντίστροφης όσμωσης έχουν γενικά χαμηλούς ρυθμούς ανάκτησης συστήματος λόγω του μικρού αριθμού στοιχείων μεμβράνης και της μικρής ροής νερού τροφοδοσίας, ενώ οι βιομηχανικές συσκευές αντίστροφης όσμωσης μεγάλης κλίμακας έχουν γενικά ρυθμό ανάκτησης συστήματος άνω του 75%, μερικές φορές ακόμη και έως και 90%, λόγω του μεγάλου αριθμού στοιχείων μεμβράνης και της μεγάλης ροής νερού τροφοδοσίας.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, απαιτείται επίσης υψηλός ρυθμός ανάκτησης συστήματος για μικρές συσκευές αντίστροφης όσμωσης, ώστε να αποφευχθεί η σπατάλη υδάτινων πόρων. Σε αυτήν την περίπτωση, πρέπει να ληφθούν διαφορετικά μέτρα κατά το σχεδιασμό συσκευών αντίστροφης όσμωσης. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος είναι η χρήση μερικής κυκλοφορίας συμπυκνωμένου νερού, δηλαδή, μόνο ένα μέρος του συμπυκνωμένου νερού από τη συσκευή αντίστροφης όσμωσης εκκενώνεται και το υπόλοιπο μέρος κυκλοφορεί στην είσοδο της αντλίας τροφοδοσίας. Σε αυτή τη φάση, μπορεί να διασφαλιστεί ότι η επιφάνεια του στοιχείου μεμβράνης διατηρεί έναν ορισμένο ρυθμό πλευρικής ροής και επιτυγχάνει τον ρυθμό ανάκτησης συστήματος που απαιτείται από τον χρήστη. Ωστόσο, δεν συνιστάται η άμεση ρύθμιση των βαλβίδων εισόδου και εξόδου του νερού τροφοδοσίας/συμπυκνωμένου νερού για τη βελτίωση του ρυθμού ανάκτησης του συστήματος. Εάν πραγματοποιηθεί αυτή η λειτουργία, θα επιταχυνθεί ο ρυθμός ρύπανσης του στοιχείου μεμβράνης, οδηγώντας σε σοβαρές συνέπειες.

Όσο υψηλότερος είναι ο ρυθμός ανάκτησης του συστήματος, τόσο λιγότερο νερό καταναλώνεται, αλλά εάν ο ρυθμός ανάκτησης είναι πολύ υψηλός, ενδέχεται να προκύψουν τα ακόλουθα προβλήματα:

① Ο ρυθμός αφαλάτωσης του παραγόμενου νερού μειώνεται.

② Πιθανή καθίζηση ελαφρώς διαλυτών αλάτων.

③ Η οσμωτική πίεση του συμπυκνωμένου νερού είναι πολύ υψηλή, με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγωγής νερού από τα συστατικά.

Γενικά, ο ρυθμός ανάκτησης των συστημάτων αφαλάτωσης για υφάλμυρο νερό ελέγχεται στο 75%, πράγμα που σημαίνει ότι το συμπυκνωμένο νερό είναι τέσσερις φορές πιο συμπυκνωμένο. Όταν η περιεκτικότητα σε αλάτι του ακατέργαστου νερού είναι χαμηλή, μερικές φορές μπορεί να χρησιμοποιηθεί και 80%. Εάν η περιεκτικότητα ενός συγκεκριμένου ελαφρώς διαλυτού άλατος στο ακατέργαστο νερό είναι υψηλή, μερικές φορές χρησιμοποιείται και χαμηλότερος ρυθμός ανάκτησης συστήματος για την πρόληψη της επικάθισης αλάτων.